نشست رون پجت

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

«به نام خدا» دهمین سلسله نشست های شعر جهان با موضوع تحلیل شعر چهار واژه ای و در چهارده خط " چیزی تو کشو نیست " اثری از ران پجت در فرهنگان رازی برگزار شد. پس از بازگویی بیوگرافی شاعر کمتر شناخته شده در ایران نشست با شعر " شاعر پرنده ای که نمی میرد " آغاز گشت. اهمیت این شعر به گونه ای در سادگی، روزمره و دم دست بودن چیزهایی هست که شاعر اثر را با آنها آفریده است. اما این سادگی و دم دست بودن الهام گرفته از چه کسانی بوده است؟ گیوم آپولینر شاعر و مارسل دوشان پدر هنر مدرن.او همچنین با تاثیر از دوشان مجموعه ای به نام" پیشاپیش یک بازوی شکسته "سروده است که برگرفته از نام اثر " پیش از شکسته شدن بازو" دوشان است. چاشنی نشست خوانش شعر های اشعار پچت بود در فیلم "پترسون" و هماهنگی شگفت زبان او با زندگی کاراکتر فیلم که شاعر و راننده اتوبوس است دارد. ران پچت دارای بیست مجموعه ی شعر و برگرداننده ی چندین اثر می باشد، اما تا به امروز به جز چند شعر کوتاه چیزی از ایشان به فارسی در نیامده است. مترجم هایی چون محمدرضا فرزاد، علی قنبری،محسن توحیدیان و ایمان رهبر هر کدام چند شعر از او در میان مجموعه هایشان به چاپ رسانده اند. در بخش دوم به نظریه ی ژان پیاژه (( بقا یا پایداری شی )) و چگونگی پیوند آن با شعر "چیزی تو کشو نیست " پرداخته می شود.سخن از قراردادهای زبانی به میان می آید و چگونگی پیدایش واژگان. بابک بهاری می گوید: از شی به تصویر، از تصویر به حروف و از حروف به واژگان، سه گام روند پیدایش این قراردادهای زبانی هستند. با توجه به نظریه پیاژه ندیدن شی دلیل بر نبود آن نیست. این شعر به شیوه ای غیر مستقیم ما را به ناخودآگاه خویش برده به گونه ای کشو پیش چشم های خواننده نمایان می شود اما...بعنوان مفهومی مستقل. در ادامه نشست پس از نمایش کلیپ خود شاعر و سخن ایشان درباره ی شعر " چیزی تو کشو نیست " که به گونه ای تکرار فرم و بازی های زبانی را تکیه گاه اصلی اثر می داند، آقای بابک بهاری به چند نکته دیگر افزون بر ایده های شاعر اشاره می کند. " رفتار پچت در این شعر رفتار تقدم ایده بر اجرا است ". در ادامه بابک بهاری می افزاید: پچت ما را همیشه به بیرون از متن ارجاع می دهد.این اثر فراتر از یک بازی زبانی ست زیرا که لبریز از چند مجهولی ست. پرسش هایی مانند این چه چیزی ست؟ چه کشویی؟ در کجا؟ چه کسی از چه کسی می پرسد؟ و غیره. بدین روش شاعر با کمترین داده اثر را یک شعر مفهومی ساخته است که حتی در صورت سخت گیر بودن و شعر نپذیرفتنش آن را بعنوان یک اثر هنری بشناسیم. و نشست با یک جمله ی چالش انگیز به پایان خود رسید "هنر مفهمومی باید خاصیت ارجاعی و تداعی داشته باشد". آذر 97

نظرها