پادگرد
کاور داستان راک ایران "مردی از دیار کهن" عین الله کیوان شکوه
Gramatune

داستان راک ایران "مردی از دیار کهن" عین الله کیوان شکوه

۱۰ مرداد ۱۳۹۷ · 54 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

سال "1350" سه نوازنده‌ی جوان گرد هم آمدند تا آهنگ‌های پرشور راک و لاتین را برای علاقه‌مندان موسیقی روز دنیا در تهران اجرا کنند. بهرام امین سلماسی (گیتار بیس)، عین اله کیوانشکوه (درامز) و بهرام سعیدی (گیتار) به همراه اریک آرکونت (پرکاشن) و آندرانیک آساطوریان (پیانو) گروه "اسکورپیو" را تشکیل دادند. مهارت این گروه در بازنوازی آثار موسیقی راک جهان مورد توجه بسیاری قرارگرفت و طولی نکشید که در باشگاههای شبانه هواداران زیادی پیدا کرد . 40 سال بعد ، فیلم مستند "اسکورپیو" خاطرات این گروه و روند شکل گیری جریان موسیقی راک در ایران را بازگو می‌کند . این فیلم ساخته مشترک فریده صارمی و امید هاشملو بیننده را سر راست می برد به حال و هوای سه چهار دهه پیش و تصویری از یک وضعیت فراموش شده و پر از نوستالژی سرخوشانه را ارائه می دهد . فیلم 'اسکورپیو" جزیی از خاطرات جمعی نسل دهه ی پنجاه ست ، نسل جوانهای پر شوری که شاهد پوست انداختن هم سن و سالهای خود در دهه ی 60 اروپا و آمریکا بودند و رویای یک زندگی مدرن در جهانی آزاد در سر داشتند. نسلی که خود را جا مانده از دنیای پیشرو نمی دیدند و میخواستند با آن همصدا باشند و موسیقی ابزاری بود برای تحقق این رویا ، با دیدن این فیلم و آشنا شدن با گروه های آلترناتیو و پیشرو آن روزها و تشبیه آن به گروه ها و خواننده های حال حاضر جز یاس و ناامیدی حاصلی در بر نخواهد داشت ، شاید مقایسه آنها با گروه های جدید کار اشتباهی باشد چون نوستالژی یقه ی همه جامعه را گرفته است و طبیعاً فکر کردن به آن جز نتیجه ی ناکامی برای یک نسل نخواهد بود ، اندوه جمعی جامعه نسبت به گذشته و آرزوی بازگشت به آن بعد از "تنهایی" انسانها ، شایع ترین بیماری قرن تعریف شده است ، اما اگر بیماری هم باشد غم گذشته ارجحیت دارد به زمان حال

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.