پگاه مدنی | عذاب وجدانِ زنده بودن پس از دی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

در این اپیزود از فیوز پادکست، آرش نعلچگر در گفتگویی صریح و انسانی با پگاه مدنی، روان‌درمانگر، به بررسی یکی از حیاتی‌ترین نیازهای امروز جامعه ایران می‌پردازد: چگونه در میانه فاجعه، تروما و بی‌عدالتی، روان خود را زنده نگه داریم؟ ما در روزهایی ایستاده‌ایم که سرعت تحولات، خشونت عریان و عدم قطعیت نسبت به آینده، ظرفیت‌های روانی ما را به لرزه درآورده است. پگاه مدنی در این پادکست از مفاهیمی می‌گوید که شاید تجربه مشترک بسیاری از ما باشد؛ از «بی‌حسی روانی» به عنوان یک مکانیسم دفاعی تا «احساس گناه بازمانده» و فرسودگی ناشی از پیگیری مداوم اخبار. محورهای اصلی این گفتگو: 🔹 ترومای مشاهده‌گری: چرا تماشای تصاویر خشونت در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند به اندازه حضور در صحنه آسیب‌زا باشد؟ 🔹 بی‌حسی روانی: آیا سرد شدن نسبت به اخبار فاجعه نشانه‌ی بی‌تفاوتی است یا یک واکنش طبیعی مغز برای بقا؟ 🔹 تاب‌آوری: معنای واقعی تاب‌آوری چیست و چگونه می‌توان از دل ویرانه‌های تروما دوباره برخاست؟ 🔹 ایمان به جای امید: چرا در شرایطی که «امید» ممکن است رنگ ببازد، نیاز به نوعی «ایمان» عمیق به تداوم زندگی داریم؟ 🔹 سوگ و رقص: واکاوی آیین‌های جدید سوگواری در ایران و قدرت خلاقانه‌ی مبارزه در میانه رنج. این اپیزود تلاشی است برای پیدا کردن راهی در تاریکی؛ نه برای عادی‌سازی آن‌چه می‌گذرد، بلکه برای استوار ماندن و ساختن آینده‌ای که بیش از هر چیز به فرزندان سالم و روان‌های تاب‌آور نیاز دارد. اگر این گفتگو برای شما مفید بود، آن را با کسانی که فکر می‌کنید در این روزها به شنیدنش نیاز دارند، به اشتراک بگذارید.

نظرها