
فرهنگ گفتار جمالی ﴿۲۰﴾ ارتایی/سیمرغی/زنخدایی/خرمدینی ایرانی
۲۰ فروردین ۱۴۰۰ · 33 دقیقه
شنیدن و نگهداشتن این اپیزود
پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحههای دیگر هم ادامه پیدا میکند.
برای خواندن و مرور دوباره
گفتوگو را به متن همراهت تبدیل کن
متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.
کتابخانه و بازخورد
برای شناخت بهتر پیش از شنیدن
این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است
در اپیزودهای بررسیشده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصلهای قابل پخش و پرسشهای مهم را از متن اپیزود استخراج میکند.
تحلیل این اپیزودتکمیل این اپیزود
اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازهای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی میشوند.
متن منتشرشده توسط پادکستر
توضیحات اپیزود
در زمان زیستن، چه فرقی با زیستن در پایان زمان دارد؟ امام زمان فقط تصویری است که به یک اندیشه ضروری داده شده است تا بدین صورت در روان و ضمیر مردم جا بیاندازند. مسئله، زمانی اندیشیدن، سکولاریته است. مولوی به سکولارها زمانیان میگفت، یا موبدان/آخوندهای زرتشتی به سکولارها اوامیگان میگفتند. واژهی زمان از زمه و زم ساخته شده است که نام روز بیستوهشتم هر ماه بود که رامجید باشد. زمان در فرهنگ اصیل ایران سِپنتا یا سِپنجی نام داشت و به معنای همیشه نو بودن و برای نو بایستی جشن گرفت، همانا در زمان خوش زیستن است. جشن و شادی با ناگذرایی و جاویدانی کار دارد
نظرها
هنوز نظری نوشته نشده.
