یک لقمه فلسفه‌ی ایرانی ∆ FMJ

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

هزاره‌ها مردمان نقش اندیش بودند، در نقش و صورت می‌اندیشیدند نه در مفاهیم، در مفاهیم اندیشیدن خویش کاری فلسفه است، ولی فلسفه هم بدون یاری گرفتن از تصاویر از عهده‌ی کامل اندیشیدن در مفاهیم برنمی‌آید. اندیشه‌ی فلسفی، توانایی تحول دادن نقش و صورت به مفهوم است. در دیالوگ یا هم پرسی که بجز گفتگوست، دو نفر مستقل با کنار گذاشتن حقیقت‌های خود با هم به جستجوی حقیقت می‌پردازند، ولی در سیاست سخن از سود است که می‌توان میان آن دو تقسیم کرد، درحالیکه حقیقت بخش ناپذیر است و نمی‌شود به هر کدام نیمی از آن را داد! معنای اصلی داستان، دین است، که ایرانیان به بینش زایشی از هر انسانی می‌گفتند. داستان سرودی بوده است که از ژرفای وجود مردم در ایران برخاسته است. دین از دید فردوسی، این مرد بزرگ چیست؟ واژه‌ی ایرانی دزدیده شده‌ی دین دیروزی! و کاربرد منفی به معنی امروزی

نظرها