پیمانه مِیْ جویان رفتم سوی میخانه (اجرای اول) | علیشیر نوایی

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

✨اجرای دل انگیز از غزل زیبای علیشیر نوایی ✨ دیوان اشعار | غزل شماره 275 برای دسترسی به صدها اجرای کامل و رایگان غزل های زیبای فارسی میتونید اپلیکیشن اختصاصی دیوان خیال رو از طریق لینک زیر نصب کنید. اجرای کامل در برنامه دیوان خیال: https://app.divanekhial.com/s/Neqa2Rh5 در سایت بخوانید: https://divanekhial.com/poet/amir-alishir-navai/divan-ashaar/ghazal-275 در یوتیوب ببینید: https://youtu.be/4CkfouRQmp0 در اسپاتیفای بشنوید: https://open.spotify.com/album/1DvlBetiGZHrLnLw8UdFkz کانال تلگرام: https://t.me/divane_khial متن کامل شعر: پیمانهٔ مِیْ جویان، رفتم سوی میخانه بیرون نروم زانجا، پر ناشده پیمانه شیخان مناجاتی، رندان خراباتی جویند ترا جانا، در کعبه و بتخانه در میکده سر مستم، از ننگ خودی رستم نوشم قدح باده، با نعره مستانه شد جام مِیَم قاتل، جز این چه کند حاصل؟ چون یار قدح دارد، با عاشق دیوانه واعظ به سر منبر، گوید همه از کوثر من مست و بَرَد خوابم، زین بلعجب افسانه تو هم گل بستانی، هم شمع شبستانی هم روز منت بلبل، هم شب شده پروانه فانی سخنم بشنو، جویای خرابی شو در گنج نشد معمور، کس ناشده ویرانه

نظرها