چاره ای برای واژه ها

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

بسم الله الرحمن الرحیم مادر، وقتی از تو می‌نویسم، احساس می‌کنم کاغذ زیر دستم خیس می‌شود. واژه‌ها، وقتی به نام و یاد تو می‌رسند، اشک می‌ریزند و هرچه قلم در آغوششان می‌گیرد، آرام نمی‌گیرند. واژه‌ها ابر بهارند و ناله‌های تو رعد و مصیبت تو برق این ابرهاست که واژه‌ها چنین، به یاد اشک‌های تو پاییزی می‌بارند. برای همین است که مصیبت تو را نمی‌توان نوشت. وقتی از تو می‌نویسم باید دلم را سنگ کنم که تاب بیاورد توصیف مصیبت تو را. به فرض که چاره‌ای برای دلم یافتم، تو بگو واژه‌ها را چه چاره کنم؟ به‌تازگی راهی را برای نوشتن از تو یاد گرفتم. من واژه‌ها را می‌فریبم، مادر، تا ندانند چه می‌خواهم بنویسم. در آغاز کلام جمله‌هایی می‌نویسم که روایت قصه‌ی تو نباشد؛ چنان می‌نویسم که واژه‌ها گمان کنند حرف تو در میان نیست

نظرها