پادگرد
منو

موضوع

هنر

کاور هوپاد

هوپاد

پادکست فارسی هوپاد یک پروژه تجربی است شامل تعدادی اپیزودهای اصلی و میان اپیزودهایی که در فاصله اپیزودهای اصلی منتشر می‌گردند. در هوپاد سعی می‌کنیم از داستان‌ها و تجربه‌های شخصی حرف بزنیم. داستان‌هایی بیشتر درباره سفر، و همچنین درباره کتاب، موسیقی و تجربه‌های از جنس زندگی روزمره. من، هومان باقریان، نویسنده و راوی هوپاد هستم. متن اپیزودهای اصلی را خودم می‌نویسم و برای میان اپیزودها از میان تجربیات و داستان‌های خودم، همراهان هوپاد و یا متون کتاب‌ها و مطبوعات، مطالبی را برای شما انتخاب می‌کنم.

کاور رادیو پای

رادیو پای

«رادیو پای» اسکنِ صداهای توی سرِ دو دلداده بود که در خیابان‌های تهران راه می‌رفتند و صداهای توی سرشان را می‌شنیدیم ما. راه می‌رفتند؛ نور می‌خوردند؛ فیلم و تئاتر می‌دیدند؛ کتاب می‌خواندند؛ در مکان‌های تاریخی یا بناهای خاص مکث می‌کردند. و صدای آن جا، صدای آن تئاتر یا فیلم، جملاتِ آن کتاب را ضبط می‌کردند. جملهٔ ثابتِ آن دو دلداده این بود: «این صدای اینجاست که منم...» استودیوِ ضبط «راديو پاى» خيابان‌هاى تهران بود و با نرم‌افزارِ ضبطِ صداى گوشى‌هاى آیفون ضبط مى‌شد. زیرعنوانِ هر اپیزود می‌گفتیم: «پایتخت مثلِ پای سیب است.» پای و پایتخت هر دو «پای» داشتند و نامِ این پادکست از همان جا آمده بود. می‌گویند تهران سالِ ۱۲۰۰ قمری پایتخت شد. «رادیو پای» هم هر دو جمعه، دقیقهٔ صفر، منتشر می‌شد. «رادیو پای» ۲۰ تا ۳۰ دقیقه بود. همهٔ فعل‌هام «بود» است. «بود» چون «پای»مان بیش از ۲۰ اپیزود پیش نرفت. ایستاد. ایستاده است. به من نگاه می‌کند... ناامید نیستم که روزی باز راه بیفتد. نه! ناامید نیستم.