10_زنِ آینده (تو را به خدا در را به رویم باز کن)

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

" ... تورا دوست دارم چه معنایی دارد ؟ این جمله ای بدون فاعل است فعلی است که به خودی خود بیان می شود در یک نفس پر می گیرد در پروازش از پا می افتد از سکوتی به سکوتی دیگر گذر می کند ما در کتاب ها تفادت بین این دو سکوت را یاد میگیریم . تفاوتی ناچیز برای تشخیص آیت تفاوت باید کتاب‌های بسیار مطالعه کرد. " از متن بوبن در این چند سطر، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های عشق را آشکار می‌کند: عشق پیش از آن‌که جمله‌ای باشد که کسی «بگوید»، حالتی‌ست که خود به خود وجود دارد. وقتی می‌نویسد «تو را دوست دارم جمله‌ای بی‌فاعل است»، درواقع می‌گوید عشق مثل یک «فعلِ مستقل» عمل می‌کند؛ چیزی که از یک “منِ گوینده” شروع نمی‌شود و به یک “تو” ختم نمی‌شود، بلکه خودش یک نیروست، یک حرکت، یک جریان. این جمله "در یک نفس پر می‌گیرد" یعنی: عشق چیزی نیست که بتوان آن را دقیق توصیف کرد یا در قالبِ واژه‌ها مهار کرد؛ در لحظه‌ای کوتاه، به‌سرعت متولد می‌شود و همان‌قدر سریع هم فرو می‌نشیند—اما اثرش در عمق باقی می‌ماند. بوبن سپس از دو سکوت حرف می‌زند:سکوتی پیش از گفتن و سکوتی پس از گفتن.این فاصله‌ی ظریف بین دو سکوت همان جایی است که «معنای عشق» شکل می‌گیرد. او می‌گوید فهمیدن تفاوت بین این دو سکوت کاری آسان نیست؛ باید «کتاب‌های بسیار» خواند تا با این ظرافت، با این تفاوت‌های کوچک اما تعیین‌کننده آشنا شویم. در حقیقت:عشق در همین تفاوت‌های کوچک، در همین فاصله‌های نادیدنی سکوت‌ها پنهان است. بوبن ما را دعوت می‌کند که عشق را نه در صدا، بلکه در سکوت بشنویم؛ نه در فاعل و مفعول یک جمله، بلکه در آن نیرویی که بدون اجازه‌ی ما جاری می‌شود. ترانه پایانی : When I Dream at Night Mark Antony

نظرها