12_ زنِ آینده (تورا به خدا در را به رویم باز کن)

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

این بخش،از کتاب نشان می‌دهد نویسنده در حال توصیف یک تجربه‌ی حسی و روان‌شناختی بسیار ظریفی است و از طریق جزئیات جسمانی و فضایی، رابطه‌ی انسان با محیط و خودش را کشف می‌کند این بخش پر از فضاسازی دقیق است: جاده‌ای عریض و بی‌انتها، خیابان عمومی، نیمکت، باغچه‌ کوچک، آسمان آبی، درخت کوچک. این توصیف‌ها علاوه بر ایجاد حس مکان، حس تنهایی و تعمق درونی شخصیت را منتقل می‌کند. نویسنده فضا را نه فقط مکانی فیزیکی، بلکه محیطی برای تجربه‌ی درونی شخصیت نشان می‌دهد نکته بعد حضور و غیاب شخصیت‌هاست مرد و زن در صحنه حضور دارند، اما زن با آرامش و بی‌تهدیدی روی نیمکت نشسته و گویی در جایگاه امنی قرار دارد. مرد از طریق نگاه و کلمات به یاد زن می‌افتد، اما زن مستقل است و هیچ خطری از طرفش تهدید نمی‌شود. این تفاوت حضور و غیاب، تمرکز بر تجربه‌ی درونی شخصیت زن و خودآگاهی او ایجاد می‌کند سپس از بدن و جسمیت صحبت می شود توصیف بدن زن، وزنش، موقعیت دست‌ها و پاها، رابطه‌ی او با نیمکت و محیط، به شدت دقیق است. نویسنده بدن را به عنوان نقطه‌ای از آرامش و مرکز تجربه نشان می‌دهد. زن در جایگاه خودش ثبات و تعادل دارد، بر خلاف عناصر محیط که ممکن است ناپایدار باشند (پنجره‌ی بسته، ماسه، بچه‌ها).تعامل با اشیاء و عناصر کوچک وجود دارد. جزئیاتی مثل «بیل پلاستیکی قرمز»، «تلی ماسه» و «نیمکت» کوچک اما معنادار هستند.این اشیا به شخصیت‌ها پیوستگی و مقیاس انسانی می‌دهند و همزمان تنهایی و درون‌گرایی را تقویت می‌کنند. متن درباره‌ی آرامش، حضور در لحظه و خودآگاهی است. زن در محیطی آرام، بدون تهدید و فشار، نشسته و حتی عقل و میلش را به «بهترین قسمت وجودش» سپرده است،که نشان‌دهنده‌ی پذیرش و قرار گرفتن در مرکز تجربه‌ی شخصی است.مواجهه با محیط و اشیا، نوعی تبادل با جهان بیرون و خود درونی را نشان می‌دهد. سبک نویسنده سبک حسی، جزئی‌نگر و نزدیک به ادبیات مدرن روان‌شناختی است. با ترکیب توصیف محیط و روان شخصیت، حس لحظه‌ای و درونی شخصیت به خواننده منتقل می‌شود. ترانه پایانی : دیدی پائیزو؟ با صدای معین ضد

نظرها