پادگرد
کاور ۱۵_ ابله محله
بوبَن خوانی ( خوانش نوشته های بوبَن

۱۵_ ابله محله

۱۵ خرداد ۱۴۰۵ · 10 دقیقه

شنیدن و نگه‌داشتن این اپیزود

پخش را شروع کن؛ هنگام رفتن به صفحه‌های دیگر هم ادامه پیدا می‌کند.

برای خواندن و مرور دوباره

گفت‌وگو را به متن همراهت تبدیل کن

متن کامل و خوانای این اپیزود در Word و PDF، همراه با نقشهٔ تصویری موضوعات.

دریافت متن کامل اپیزود

کتابخانه و بازخورد

برای شناخت بهتر پیش از شنیدن

این اپیزود هنوز بررسی عمیق نشده است

در اپیزودهای بررسی‌شده، پادگرد خلاصه، محورهای گفتگو، فصل‌های قابل پخش و پرسش‌های مهم را از متن اپیزود استخراج می‌کند.

تحلیل این اپیزود

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

این بخش از ابله محله یکی از عمیق‌ترین تأملات کریستیان بوبن درباره «پایان» است؛ اما او پایان را به معنای نابودی نمی‌بیند، بلکه آن را آستانه‌ای برای دگرگونی می‌داند. وقتی می‌گوید:«شما چیزی را می‌پذیرید یا بهتر بگویم، آن چیز شما را می‌پذیرد» در واقع از لحظه‌ای حرف می‌زند که دیگر انسان در برابر یک واقعیت مقاومت نمی‌کند. پایان یک رابطه، یک دوره از زندگی، یک رؤیا، یک جوانی، یا حتی تصویری که از خودمان داشته‌ایم. در اینجا پایان چیزی نیست که ما انتخابش کنیم؛ گاهی اوست که ما را انتخاب می‌کند و به درون خود می‌کشد. سپس می‌گوید «هر چه را که پایان لمس می‌کند رنگ تیره‌ای به خود می‌گیرد.» زیرا پایان همیشه با اندوه همراه است. حتی اگر اتفاقی لازم و درست باشد، باز هم نوعی سوگواری در آن نهفته است. ما چیزی را از دست می‌دهیم؛ بخشی از هویت‌مان، عادت‌هایمان، یا تصوری که از آینده داشته‌ایم. اما جمله کلیدی اینجاست> «چیزی به اتمام می‌رسد و این چیز خود شما هستید.» بوبن نمی‌گوید فقط یک اتفاق تمام می‌شود؛ می‌گوید «شما» تمام می‌شوید. یعنی آن نسخه‌ای از شما که در آن مرحله از زندگی وجود داشت، دیگر ادامه پیدا نمی‌کند. هر پایان، مرگ کوچکی برای یک «خودِ قدیمی» است. و بعد روشن‌ترین بخش متن: «اگر نتوانید حدس بزنید که در آنچه پایان می‌پذیرد چیز دیگری آغاز می‌شود، احتمالاً نگران‌کننده خواهد بود.» ترس ما از پایان، اغلب از این باور می‌آید که پایان یعنی خلأ. اما بوبن می‌گوید پایان در حقیقت پوست‌اندازی است. همان‌طور که غروب، مقدمه شب است و شب مقدمه سپیده‌دم؛ پایان نیز همزمان حامل یک آغاز پنهان است. در زبان وجودیِ بوبن، زندگی خطی نیست که ناگهان قطع شود؛ شبیه رودخانه‌ای است که پیوسته شکل عوض می‌کند. هر بار که چیزی در ما می‌میرد، امکان تولد چیزی دیگر فراهم می‌شود. شاید بتوان این بخش را چنین خلاصه کرد: رنجِ پایان از خود پایان نیست؛ از ناتوانی ما در دیدنِ آغازِ پنهان در دل آن است. وقتی فقط مرگ یک فصل را می‌بینیم، می‌ترسیم؛ اما وقتی امکان فصل بعدی را هم ببینیم، پایان دیگر دشمن ما نیست، بلکه معلم دگرگونی می‌شود. ترانه پایانی : A Lovers guide از گروه DangShow Hosted on SHENOTO

نظرها

هنوز نظری نوشته نشده.