بکتاش آبتین | موريانه‌ای با دندان‌های شیری

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

▨ نام شعر: موريانه ای با دندان های شیری ▨ شاعر: بکتاش آبتین ▨ با صدای: بکتاش ابتین ♬ از آلبوم: او یک فرشته بود ♬ پالایش و تنظیم از بنده نیست ــــــــــــــــ بر چراغی روشن اتاقی تاریک حکم می‌کند و بر اتاقی تاریک میله‌هایی عمودی که قانون را به دستانم وصله می‌زند. حوصله کن- لب‌های لرزان- آویزان حوصله کن می‌دانم، می‌دانی باتوم دستان میله‌ها را بالا می‌آورد - پایین می‌آورد بالا می‌آورم - پایین می‌آورم آکاردئونم صدای قشنگم را گوش کن و در آغاز کلمه بود قا - نون قا - ضی قا - رون قایم‌موشک‌بازی. آکاردئونم و از درد کش می‌آیم. ناگهان در دهانِ خودم مشتم و دندان ساییدن بر لحظاتی دمر یعنی شلاق برای تنی لخت زخم آورده و آورده‌اند که طوطیان شکرشکنِ شیرین‌گفتار هزار بار برگه‌ها را نوشته‌اند و اعتراف کرده‌اند پیراهنی که بر دار می‌رقصید دستی در آستینِ میت نداشت و جنازه برادر، دست از سرِ این میت بردار! و... و در آغاز کلمه بود و برادر در معنای پیراهن سفید و یقۀ سه‌سانتی نبود و هابیل اصلا نبود و در پایان من بودم گودالی در تنم و موریانه‌های گرسنه با دندان‌های شیری در کفنم! ▨ بکتاش آبتین از مجموعه شعر «در میمونِ خودم پدربزرگم»

نظرها