معمای فرار آناستازیا

نبود جنازه و مراسم خاکسپاری و خودداری برخی سربازان از شرکت در اعدام شکل می‌گیرد. سال‌ها بعد، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۰، زن جوانی با پریدن از پل در برلین قصد خودکشی می‌کند، نجات می‌یابد و به بیمارستان روانی فرستاده می‌شود. او شش ماه سکوت می‌کند و زخم‌های عجیبی بر بدنش دارد. کارکنان او را آنا اندرسون می‌نامند. پس از شروع به حرف زدن با لهجه‌ای عجیب، بیماری دیگر به نام کلارا او را یکی از دختران تزار می‌شناسد و اشراف روسی را برای دیدن او می‌آورد. بسیاری از دیدن آنا و شباهت او به رومانوف‌ها شگفت‌زده می‌شوند، حتی خواهر تزار به دیدنش می‌رود اما او را غریبه می‌خواند. در مقابل، گروهی از جمله گلب باتکین، هم‌بازی کودکی آناستازیا، به شدت از ادعای او حمایت می‌کنند و شواهد مخالف را نادیده می‌گیرند. از جمله این شواهد، ناتوانی آنا در فهم زبان روسی است، در حالی که آناستازیای واقعی به انگلیسی و فرانسه نیز مسلط بود. همچنین آنا جزئیات جذابی از زندگی شخصی رومانوف‌ها به یاد می‌آورد اما رویدادهای مهم را نمی‌داند که آن را به ضربه روحی نسبت می‌دادند. آنا در ابتدا سردرگم و شوکه بود و نه تأیید می‌کرد نه رد، اما چند ماه قبل از مرخص شدن، اصرار داشت که آناستازیاست و توضیح داد که چگونه با جواهرات دوخته‌شده در لباس از گلوله‌ها جان سالم به در برده، زیر اجساد پنهان شده و توسط یک سرباز از کشور خارج شده است. او به برلین آمد تا خانواده‌اش را پیدا کند اما موفق نشد. پس از ترخیص، آنا در میان هواداران خاندان سلطنتی جای می‌گیرد و جاسوسان حکومت جدید او را زیر نظر می‌گیرند. او به عنوان تهدیدی سیاسی و وارث بالقوه تاج و تخت رومانوف‌ها مطرح می‌شود. آقای گلب با نوشتن مقالاتی در روزنامه‌های معروف توجه عمومی را به او جلب می‌کند. در سال ۱۹۲۵ آنا ازدواج می‌کند. یک پرنس بلندمرتبه دانمارکی که از بستگان نزدیک آناستازیا است، برای تحقیق دربارهٔ صحت ادعای او می‌آید اما به نتیجه قطعی نمی‌رسد و آنا را برای احتیاط به سوئیس می‌فرستد و هزینه‌های بیمارستانی را می‌پردازد. با این حال، همه قانع نمی‌شوند؛ گرند دوک هس، برادر تزارینا الکساندرا، او را شیاد می‌داند و کارآگاه خصوصی استخدام می‌کند. کارآگاه نتیجه می‌گیرد که آنا در واقع فرانسیسکا چانسکافسکا، کارگر کارخانه لهستانی در آلمان است که در سال ۱۹۲۰ ناپدید شده و سابقه مشکلات روحی و فرار از دو بیمارستان روانی دارد. زخم‌های بدنش نیز از انفجار سال ۱۹۱۶ در کارخانه نشأت می‌گیرد. روزنامه‌های آلمانی این اطلاعات را منتشر می‌کنند و از برادر واقعی فرانسیسکا انتظار تأیید هویت خواهرش می‌رود؛ او پس از ملاقات، شباهت‌هایی را می‌پذیرد اما امضا نمی‌کند که این زن خواهرش است و به شکلی مشکوک ناپدید می‌شود. در ادامه، گلب که باور داشت دارایی‌های تزار در خارج از روسیه باید به آنا برسد، با اتهام سوءاستفاده از زن بیمار برای کلاهبرداری از خانواده رومانف مواجه می‌شود. طرفین به توافق نمی‌رسند و گلب پرونده را به دادگاه می‌برد. او آنا را با خود به آمریکا می‌برد و آن‌ها در خانهٔ زنی ثروتمند زندگی می‌کنند، در حالی که خبرنگاران بیرون خانه جمع شده‌اند. آنا گاهی بیرون می‌رود و سر خبرنگاران داد می‌کشد یا به آن‌ها حمله می‌کند و گاهی روزها خود را در اتاقش حبس می‌کند. در سال ۱۹۳۰ قاضی دستور می‌دهد دوباره در بیمارستان روانی بستری شود. در نهایت دادگاه اعلام می‌کند مدرک کافی برای اثبات اینکه این زن آناستازیاست وجود ندارد و آن‌ها شکست می‌خورند. پس از آن همه آنا را رها می‌کنند و او در طول جنگ جهانی دوم تنها و در شرایط بدی در روستایی در آلمان زندگی می‌کند. اما فرهنگ عامه او را فراموش نمی‌کند؛ با الهام از زندگی او در سال ۱۹۵۶ فیلم آناستازیا ساخته می‌شود که اینگرید برگمن نقش او را بازی می‌کند و برای این نقش‌آفرینی اسکار و گلدن گلوب می‌گیرد. کمی بعد گلب دوباره آنا را پیدا می‌کند و او را به آمریکا می‌فرستد. در آمریکا آنا با یک پروفسور تاریخ‌دان که حدود بیست سال از خودش کوچک‌تر بود آشنا می‌شود. آنا و همسرش به ویرجینیا می‌روند. در سال ۱۹۸۴ او را به بیمارستان روانی دیگری می‌فرستند و همسرش با اسلحه به بیمارستان حمله می‌کند تا او را نجات دهد، اما هر دو بازداشت می‌شوند. آنا دو ماه بعد بر اثر ذات‌الریه درگذشت. پس از سقوط شوروی در سال ۱۹۹۱، دانشمندان روسی محل دفن خانواده سلطنتی را پیدا می‌کنند و آزمایش DNA نشان می‌دهد اجساد متعلق به پدر، مادر، سه دختر و چهار خدمه است. دو عضو خانواده، یعنی الکسی و یکی از دختران، در میان اجساد نیستند. این موضوع به جای اثبات داستان آنا، با آزمایش DNA نشان می‌دهد که او هیچ ارتباطی با رومانوف‌ها ندارد. در سال ۲۰۰۷ گروهی بقایای باقی‌مانده را کشف می‌کنند و مشخص می‌شود یکی از آن‌ها الکسی و دیگری یکی از دختران است، هرچند دقیقاً مشخص نیست کدام دختر. در نهایت، آزمایش DNA تأیید می‌کند که آناستازیا در همان روز کشته شده و این پایان تراژیکی برای یکی از بزرگ‌ترین معماهای تاریخ است.