آیا کیارستمی هنوز مهم است؟ - بخش دوم | روبرت صافاریان و نیما حسنی‌نسب

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

روبرت صافاریان: آثار کیارستمی را می‌توان به سه دوره تقسیم کرد. دوره اول تا پیش از انقلاب بود و در بین دو رویکرد اجتماعی و فرمالیستی موج نو، کیارستمی به رویکرد اول نزدیک‌تر بود. دوره دوم، یعنی تا اواخر دهه ۷۰، دوره موفقیت‌های جشنواره‌ای عجیب‌غریب او بود. کیارستمی فیلم‌سازی مناسب برای جشنواره‌ها بود؛ جشنواره‌ها به ستاره‌کارگردان نیاز داشتند و ظاهر متفاوت و جملات قصار او در مصاحبه‌ها توجه آن‌ها را به‌خود جلب می‌کرد. کیارستمی به‌خوبی می‌دانست چه نوع اثری مورد پسند جشنواره‌هاست و آگاهانه به آن پاسخ می‌داد. برای نمونه، پس از «خانه دوست کجاست؟» پایان‌های شاد در چند فیلم بعدی‌اش تکرار شد، هرچند با کلیت آثارش هم‌خوانی نداشت. دوره سوم فیلم‌های تجربی مثل «شیرین»، «پنج» و ... را ساخت؛ این‌ها با این ایده بودند که سینما تماما تصنعی و ساختگی است. کیارستمی آثار ارزشمندی تولید کرده است، اما نگاه انتقادی درستی درباره آثار او ایجاد نشده است. نیما حسنی‌نسب: کیارستمی وارد تاریخ سینما شد؛ یکی از شمایل‌های تاریخ سینمای ایران است. در جهان، در حوزه فرهنگ و هنر، هیچ اسمی از کیارستمی مهم‌تر برای شناخت سینما و فرهنگ ایران نداریم. حتی اصغر فرهادی، با حضور و جلوه خاصی که دارد و جایزه اسکاری که گرفت، و جعفر پناهی، که رکورد گینس بردن تمام جوایز جهانی را می‌تواند بگیرد، یه جایگاه کیارستمی نزدیک هم نشدند. فیلمسازانی که صاحب کارنامه می‌شوند، سیر کاری آثارشان قابل‌بررسی است. آنچه آسیب‌زاست این است که در بررسی آثار کیارستمی فقط به چند فیلم محدود بسنده شود. کیارستمی به شکلی نبوغ‌آمیز با سینما مواجه شده است. جشنواره‌ها تنها می‌توانند زمینه‌ساز دیده ‌شدن باشند؛ اگر کیارستمی آن استعداد و یگانگی را نداشت، همانند بسیاری فراموش می‌شد. پایان‌ آثار او دارای منطق فرمی‌اند. سکانس‌های پایانی آثارش، گاه خود به‌اندازه یک فیلم کوتاه مستقل، درخشان و تکان‌دهنده‌اند. حمایت ارزی از آزاد (patreon): https://www.patreon.com/azad579 حمایت ریالی از آزاد (امکان حمایت ماهانه یا یکباره): https://donito.me/azadsocial تاریخ ضبط این گفتگو: ۲۱ مهر ۱۴۰۴ در صورت نیاز، از آدرس‌های زیر هم می‌توانید جهت حمایت از ما استفاده کنید. حتما بعد از هر نقل و انتقال از طریق ایمیل «آزاد» با ما در ارتباط باشید. USDT (trc20): TMJ4T1LPBQY6vF8uAXVifm5tRpJbqk7TQc USDT (erc20): 0xc1DB525EAd3D8A00b1693AEcc7D7d59243376d0c BTC: bc1qngd0qxzxjnzfh5n5eav66rds5557z0wgl4g4qa ETH (erc20): 0xc1DB525EAd3D8A00b1693AEcc7D7d59243376d0c روبرت صافاریان (زادهٔ ۱۳۳۳ در تهران) منتقد، مدرس و تحلیل‌گر سینمای ایران با تبار ارمنی است. او در رشته کارگردانی تحصیل کرده و سال‌ها در حوزه نقد و آموزش سینما فعالیت داشته است. از جمله فعالیت‌های او می‌توان به عضویت در هیئت داوران جشنواره‌های مستند کیش، جشنواره فیلم کوتاه تهران و همکاری با نشریات سینمایی و برنامه‌های رادیو و تلویزیون به عنوان منتقد و کارشناس اشاره کرد. همچنین، او مدتی مسئول بخش «سینمای مستند در جهان» نشریه سینما-حقیقت و مدرس «تحلیل فیلم» در مؤسسه آموزش عالی سوره بوده است. از جمله کتاب‌های وی می‌توان به «مصاحبه در فیلم مستند»، «سینمای عباس کیارستمی»، «تصویر، سینما، اجتماع» و «سینمای مستند؛ نظریه‌ها و شیوه‌ها» اشاره کرد. نیما حسنی‌نسب، متولد فروردین ۱۳۵۴ در تهران، منتقد و پژوهشگر سینماست. او تحصیل‌کرده رشته مهندسی گیاه پزشکی است اما این حرفه را رها کرد تا تمام انرژی‌اش را به نقد و تحلیل سینمای ایران معطوف کند. از اوایل دهه ۷۰ خورشیدی، فعالیتش در حوزه نقد فیلم آغاز شد و طی سال‌ها در نشریات تخصصی سینما مقالات متعددی منتشر کرد. حسنی‌نسب به‌عنوان منتقد با دیدی تند، صریح و بی‌پروایی شناخته شده است؛ در مواقعی نقدها و یادداشت‌های او واکنش‌های جدی در فضای رسانه‌ای ایجاد کرده‌اند. #سینما #روبرت_صافاریان #نیماحسنی_نسب #هنر #کیارستمی #اسکار #کن

نظرها