غزلیات حافظ - غزل 52 - منم که گوشهٔ میخانه، خانقاه من است

تکمیل این اپیزود

اگر مهمان یا اسپانسری جا افتاده، از فهرست موجود انتخاب کن یا نام تازه‌ای پیشنهاد بده. پیشنهادها بعد از بررسی مدیر عمومی می‌شوند.

متن منتشرشده توسط پادکستر

توضیحات اپیزود

غزلیات حافظ - غزل 52 منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است دعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من است گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باک نوایِ من به سَحَر، آهِ عُذْرخواهِ من است ز پادشاه و گِدا، فارِغم بِحَمْدِالله گِدایِ خاکِ دَرِ دوست، پادشاهِ من است غَرَض زِ مَسْجِد و مِیخانه‌ام، وِصالِ شماست جُز این خیال ندارم، خُدا، گُواهِ من است از آن زَمان که بر این آسْتان نَهادم روی فَرازِ مَسْنَدِ خورشید، تِکْیِه‌گاهِ من است مَگَر به تیغِ اَجَل، خیمه بَرکَنَم ور نی رَمیدن از دَرِ دولت، نه رَسْم و راهِ من است گُناه اگرچه نبود اختیارِ ما، «حافظ»! تو در طریقِ اَدَب باش، گو گُناهِ من است با صدای : صفیه اصلانی (صفا) https://instagram.com/safa_aslani انتشار: wecast.ir

نظرها